ડો. હિરલ જગડ સલાહ મનોવૈજ્ઞાનિક, જિલ્લા પંચાયત કચેરી, આરોગ્ય શાખા, ભાવનગર

મંગળવાર, 1 જૂન, 2021

आखरी रंग 🌈


આકર્ષિત થવા કે પ્રભાવિત થવા માટે ક્યાં મૂળભૂત કારણ જવાબદાર હોય ?
અફકોર્સ વ્યક્તિ વ્યક્તિએ આમા વિવિધતા હશે..કોઈને સરળ, સહજ સુંદરતા મોહી લેતી હશે..તો કોઈ ઠાઠ અને ઠઠારો જોઈ મોહાય જતાં હશે..કોઈને સુડોળ અને પરફેકટ શરીર ખેંચી જતું હશે તો કોઈને કસાયેલું મગજ અને ઘસાયેલ જિંદગી ગમી જતી હશે.
હું મારું અંગત વલણ કહું તો મને કોઈનાથી પ્રભાવિત થવા માટે એની અથાક મહેનત અને " નોટ ટુ કવિટ " એટીટ્યુડ ગમી જાય છે..કોઈએ આંબાની જેમ પોતાની જિંદગીને વાવીને સતત એની માવજત કરી હોય એ બહુ સોહામણું લાગે..અસંખ્ય વર્ષો સુધી રાહ જોતા જોતા ધગશ અને જુનુન અકબંધ રાખવાનું..પોતાની આવડત અને અનુભવનું ખાતર નાખતા રહેવાનું અને એક દિવસ આંબે મીઠું ફળ આવશે તેની ઘેલછા રાખવાની.. ઈનશોર્ટ પોતાના પગ પર સધ્ધર થયેલ વિચારો અને વિટામિન એમથી અધ્ધર ગયેલ વ્યક્તિ મને આકર્ષી જાય છે.


આજે આવા જ એક વ્યક્તિની વાત કરીએ..નામ છે વિકાસ ખન્ના પંજાબના અમૃતસરમાં જન્મેલ સાધારણ પરિવારનો છોકરો..સામાન્ય માન્યતા મુજબ અન્નપૂર્ણા એટલે સ્ત્રી..કેમકે પાકશસ્ત્રમાં તેઓ વધુ પારંગત હોય છે..પણ આ સ્ત્રી સમૂહના દબદબા વચ્ચે વિકાસ ખન્ના એ વિકાસ હાંસિલ કર્યો છે..માસ્ટર શેફ ઓસ્ટ્રેલિયા પરથી માસ્ટર સેફ ઇન્ડિયામાં ખૂબ ચર્ચિત નામ થયું..હાલ ન્યુયોર્કમાં વસતા આ પંજાબી પુરુષની બીજી ઘણી રસપ્રદ વાતો છે પણ આજે આપણે તેમના દ્વારા લખાયેલ અને એમાંથી નિર્મિત થયેલ ફિલ્મની વાત કરીએ..

નામ છે " ધ લાસ્ટ કલર " એકનજર કરતા આમ ખૂબ સામાન્ય લાગતી વાતને ગંભીરતાથી અને લાગણીથી છલોછલ ભરેલી આ વાત એટલે આ પુસ્તક કે ફિલ્મની કથા..અહીં કોઈ નાયક નથી..આખો પ્લોટ એક વિચાર પર નભેલો છે, અન્યાય અને અસ્પૃશ્યતાના વિચાર પર.

ત્રણ મુખ્ય નાયિકાઓ પર રચાયેલ આખી વાર્તા કેટલું બધુ કહી જાય છે..છોટી, નુર અને અનારકલી સમાજના જુદા જુદા વર્ગોનું પ્રતિનિધિત્વ કરતી અને તેમની દશા વિશેની વાસ્તવિકતા ખોલતી આ સ્ત્રીઓ આબેહૂબ વર્ણન કરવામાં સફળ રહી છે.


છોટી કે જે વારાણસીના ઘાટ પર ભટકતુ એક અછૂત પાત્ર કે જેને રોજ થતા અનુભવે અને અછૂત હોવાની સમાજની નજરોએ ઉંમર કરતાં વધુ પરિપક્વ અને સમજુ બનાવી દીધી છે..જે ભણવાના પૈસા ભેગા કરવા દોરડા પર ચાલીને રોડ પર જુદા જુદા ખેલ કરે છે...એને કદાચ એમ ખબર છે કે ભણી ગણીને આ અસ્પૃશ્યતાની વાતને આ ઘાટના પાણીમાં વહાવી શકીશ..આખી વાર્તામાં એના ઘણા બધા સંવાદો સ્પર્શી જાય છે પણ એક સંવાદ છે કે જ્યાં તે કહે છે કે ," મેં કૂતરાને પ્રેમ કર્યો તો તે રડવા લાગ્યું..કેમ કે તેને પ્રેમની આદત નથી હોતી.." અહીં કૂતરાની જેમ છોટીને પણ પ્રેમની આદત નથી જ. 

નુર છે એક વિધવા સ્ત્રી કે જેણે ભરયુવાનીમાં જ પોતાના ભરથારને ગુમાવો પડ્યો...આજે જ્યારે ઠેર ઠેર વૃદ્ધાશ્રમો અને અનાથાશ્રમો ખુલ્યા છે એવી જ રીતે વારાણસીમાં વિધવાઆશ્રમો ખુલ્યા હોય છે..વિધવા થયેલ સ્ત્રીને ત્યાં ચોક્કસ નિયમોનું પાલન કરતાં જીવવાનું..સફેદ રંગ સિવાયના બધા રંગોની બાદબાકી કરી નાખવાની..ફરસાણ કે મીઠાઈ તો દૂર ચા સુદ્ધા વર્જિત ગણાય..મોજ શોખને પતિની ચિંતા સાથે બાળી દેવાના અને પછી એની અસ્થિ સાથે અંદર રહેલ એક હસતી રમતી આત્માને ઘાટના પાણીમાં પધરાવી દેવાની અને નીરસ જીવન જીવતી લાશની જેમ જીવ્યા રાખવાનું.

અનારકલી એક કિન્નર જાતિ...કે જેનું વ્યક્તિત્વ સમાજને ક્યારેય સમજાયું જ નથી, મન પડે ત્યારે તેને વાપરીને તેને જ નીચું અને હલકું સમજનાર આપણો સમાજ એની માનસિકતાથી ક્યારે આધુનિક થશે ??? તે વાત આગળ બહુ મોટો પ્રશ્નાર્થ છે.

અહીં આખી વાર્તા આ ત્રણેયની આસપાસ રચાયેલ છે...એક મેકની ખુશીમાં ખુશી જોવી..બીજાને દુઃખને સ્પર્શીને તેમાં થોડી બાદબાકી કરવી આ આખી ઘટના છે..શરૂઆત ૨૦૧૨ના વર્ષ દરમ્યાન આવેલ ચુકાદાથી થાય છે કે જેમાં વિધવા પર રંગોથી દૂર રહેવા પાછળ ચાલતી સમાજની નબળી માનસિકતાને તમાચો પડે છે..છોટી આજે ખરેખર સ્પર્શી ન શકાય તેવી ઊંચાઈ પર પહોંચી છે..વકીલ બનીને કાયદો અને નુરને કરેલ વાયદો નિભાવે છે..એ વિધવા આશ્રમમાં બધી જ વિધવા સ્ત્રીઓ સાથે હોળી રમે છે.

વાર્તામાં કેટલાક હ્રદય દ્રવી ઉઠે એવા ભાગો છે કે જેમાં,
ટ્રક ડ્રાઈવરનું વારંવાર છોટી ઉપર થુકવુ,
છોટીનું નૂરને નેઇલ પોલિશ લગાવું,
પોલીસ ઇન્સ્પેકટરની પત્નીનું ઘાટમાં ન નાહવા જવું,
અનારકલી એ કરેલ નાનકડો બળવો,
છોટી અને તેના મિત્રની નિસ્વાર્થ મિત્રતા,
નુરનું છોટી માટે ફોર્ક સીવવું,
અગાશી પર રિવાજ અને લદાયેલા બંધનને નેવે મૂકીને નૂરનું મન ભરીને નાચવું,
નુરની અંતિમ યાત્રા પર વગર કોઈ સહારે દોરડા પર ચાલીને તેના પર રંગ છાંટવો.

એક કથાની અંદર કેટલી બધી વાર્તાઓ અલબત ક્યાંક ચૂક થઈ છે..બધી જ વાત કે વિચારને પૂરતો ન્યાય મળ્યો નથી તેમ છતાં એના કેંદ્રબિંદુ સાથે તે વળગી રહ્યું છે...વાંચનનો શોખ હોય તો આ પુસ્તક ખરીદો અને વાંચી લો ફટાફટ અને ફિલ્મ જોવાના શોખીન હોઉં તો આજે જ જોઈ લો...અંતમાં સઈદ કાદરીના શબ્દો..

बेरंग सी है बड़ी ज़िन्दगी कुछ रंग तो भरूँ
मैं अपनी तनहाई के वास्ते अब कुछ तो करूँ।
जब मिले थोड़ी फुर्सत, मुझसे कर ले मुहब्बत
है तुझे भी इजाज़त, कर ले तू भी मुहब्बत ।।

~ ડૉ. હિરલ એમ જગડ ' હીર '


બુધવાર, 26 મે, 2021

દરોડા


અમુક ચોક્ક્સ મહિના અને મુદ્દત સુધીમાં ટેક્સ ભરી દેવાનો હોય છે, લાઇટ બીલ આવ્યા પછી નક્કી તારીખ સુધીમાં વીજ વિભાગને પૈસા ચુકવી દેવા પડે, ઘર વેરો કે કર વેરો આ બધુ સમયે સમયે પહોચતુ કરવુ પડે..નહિ તો તમે સજાપાત્ર છો તમને દંડ અવશ્ય મળશે...પહેલા થોડો અને પછી પણ જો તમે આવી ખોટી મિલકતનો સંગ્રહ કરતા જ રહેશો તો તમારે ત્યા દરોડા પડશે.

ક્યારેક સાલુ એમ લાગે કે આપણા સંબંધોમાં પણ આવા પ્રકારની શિક્ષા હોવી જોવે, ખોટે ખોટા ઠાંસી ઠાંસીને ભરી દીધેલા દુ:ખના વાદળના પણ ટેકસ ભરવાના નિયમ હોવા જોઇએ, આંખની નીચે થતા કાળા કુંડાળા પર પ્રતિબંધ એમ લગાવો જોવે જેમ વધારાની જમીન હડપી લેવા પર હોય છે..હર્દયમાં ડુમા અને ડુસકાઓ સાચવી રાખવા માટે સજા ફટકારવામાં આવી જોવે..ટોળામાં એકલા રહેવા માટે, સ્વજન અને જાત સાથે સતત થતી છેતરપિંડી માટે દરોડા પડવા જોવે.

અભિનવની આ વાત નાની મોટી બધી સમસ્યા એને સંગ્રહ કરવાની ટેવ..એ સ્કુલ કોલેજના દિવસોથી વાતને શેર કરવાનું ટાળે અને સ્વજનની કેર કરવાનું માને..અભિનવ સાથે સ્કુલમાં શારિરીક શોષણ થયુ પણ ક્યારેય તેણે કોઈને કહ્યુ જ નહિ તેણે હમેંશા મૌન સેવયુ..કદાચ એને આ વાતની ફરિયાદ કરવી જોવે એવી સમજ જ ન્હોતી..તેનો સ્વભાવ શાંત અને સંભાળ રાખવાવાળો..તેને હમેંશા જીવનના પ્રવાહમાં વહેતા આવડયુ વિવાદ કે ફરિયાદ ક્યારેય થયા જ નહિ.. ઘરના લોકો તેના સ્વભાવથી વાકિફ એટલે એ લોકો એની કાળજી લેતા પણ આવુ ક્યાં સુધી ચાલે છોડને વાડ બંધાય વૃક્ષને થોડી આડશ દેવાય. અભિનવની નોકરી શરુ થઈ જીવન અને જીવનધોરણ બંને બદલાયુ પણ અભિનવ એવો ને એવો જ રહ્યો એ પ્રવાહ મુજબ ચાલતો જ જતો..એના જીવનમાં આવેલી સ્ત્રી એટલે એની પત્ની આરધના. એ સ્વભાવે સરળ હતી પણ અભિવ્યક્તિથી છલોછલ એના મન અને જીવનમાં ચાલતી ઘટનાઓને કહી દેવુ, વહેંચી દેવૂ એને ગમે..અભિનવ સાથે લગ્ન થયા ત્યારે બહુ જ મુંઝવણ હતી..પણ આધુનિક યુગમાં જીવતી આરધના કે એના માતા પિતા એટલા આધુનિક ન હતા.. માત્ર આંખોની મુલાકાત થઈ..એકમેકને જોયા એટલુ જ તે છેક બંને લગ્નને દિવસે મળ્યા..આરધનાના પપ્પાની તબિયત ઠીક રહેતી ન હતી એટલે સગાઇ વિના ઘડિયા લગ્ન લેવાય ગયા..લગ્નજીવન શરુ થયુ બે વિપરોત વ્યક્તિત્વનું... અભિનવના સ્વભાવ મુજબ તેને કોઇ ફરિયાદ ન્હોતી પણ આરધનાને મુંઝારો થવા લાગ્યો.. બંને વચ્ચે થોડા થોડા દિવસે કંઇક ટકરાર થતી પણ એ ટકરાર ચોમાસમાં હવાઈ ગયેલા બાક્સની જેવી હોય સળગે જ નહિ..કેમ કે અભિનવ કોઈ વિવાદ કરે જ નહિ..

આ બધી વાત પહેલા તો વ્હાલી લાગતી હતી પણ ધીરે ધીરે તેમાં અણગમો થવા લાગ્યો..પતિ ઝઘડે નહિ કે પતિ વઢે પણ નહિ..પતિ કંઈ બોલે નહિ કે જરુર લાગે ત્યાં પોતાના હક માટે પણ આગળ આવે નહિ..આમ તે કેમ ચાલે ? વાત વીસરવા લાગી..પ્રશ્નો વધી ગયા..જે આંખોમાં પ્રેમનો ગુલાબી રંગ ખિલતો હતો ત્યાં આજે લાલાશ આવીને ઉભી રહી છે.. પણ આરધનાએ વટ અને વળને કળનો ઢાળ આપ્યો એણે જાણવા અને મથવાનું શરુ કર્યુ કે આવુ છે તો છે કેમ ? અભિનવ કેમ આ રીતે વાત શેર કરતા ખચકાય છે.. એને જરુર લાગી ત્યાં મનોચિકિત્સકની અને થેરાપીસ્ટની મદદ પણ લીધી..અને આખી વાત સામે આવી કે અભિનવને અભિવ્યક્તિની ભિતી છે એને વાત શેર કરવાનો પહેલા સંકોચ હતો પછી શરમ અને પછી વ્યક્તિત્વની એક ક્ષતિ બની ગઈ..અભિનવની આ વાત જાણીને આરધનાએ નક્કી કર્યુ કે હું અભિનવને આમ નહિ જીવવા દઉં એણે અભિનવને થેરાપી લેવા માટે કન્વીસ કરી લીધો..થેરાપીનો દોર ચાલ્યો..ઉઝરડા ઘણા ઊંડા હતા એટલે રુઝાતા વાર લાગી પણ રુઝ આવી ખરી અભિનવ હવે અભિવ્યક્ત થતા થોડુ ઝાઝુ શિખ્યો છે..એને અનુકુળ થવા અને જતુ કરી દેવાનો ફર્ક ખબર પડવા લાગી છે..એની આંખોમાં ખુલ્લા પડી જવાનો ડર નથી અને એના હ્રદય પર ન સ્વીકારેલી વાત કે થાકી ગયેલી પોતાની જાતનો ઢગલો નથી..એને મંજુરી અને મજબુરીનો ભેદ સમજાય છે..સાંજ પડે એ ઓફિસના બેગ સાથે પોતાની અંદરના ભારને પણ ઉતારી મુકે છે..ટિફિન સાથે કેટલોક રંજ અને અફ્સોસ પણ ધોઈ નાખે છે..અભિનવ અને આરધના ફરી એક નવી સવાર પર સવાર થાય છે.

આપણી આસપાસ અભિનવ જેવા કેટલાય લોકો અભિનય કરતા હશે અને આપણે તાળીઓ પાડયા વગર એમના આ ઉમદા નાટકને માણી રહ્યા હશુ.. અને અજાણતા જ બગડી રહેલી તેની મનોસ્થિતિને ખુબ બહાદુર અને બાહોશ માણસ કહીને સમજાવીને બિરદાવતા હશુ.

દરોડા પાડજો આ વાતને અટકાવજો..એકાંતમાંથી ભેકાર એક્લતામાં સરી જતા તમારા સ્વજનને બચાવજો. અને હા તમારુ ધ્યાન રાખજો.

© ડૉ. હિરલ જગડ હીર '

 

 

જો જો છલકાતાં નહીં…!

 

ઘણી વાર એવું થાય કે આપણા કરતાં તો પાણીની ટાંકી સારી.. એને છલકાઈ જવાની છૂટ છે જ્યારે તે ભરાઈ જાય છે..એની અંદર ધરબાયેલું જે છે તેને ઉભરાઈ આવવાનો હક છે..

પણ આપણે (કહેવાતા પુખ્ત લોકો ) સ્થળ - સમય - સંજોગ આ બધું જોઈને નક્કી કરવાનું કે છલકાવું કે નહિ...આમ મારી અંદર વર્ષો જૂની એકલતા છે મનમાં વર્ષોથી ધૂળ ખાતા સંતાપો છે એને વહાવી દઉં કે નહીં ?

અને કદાચ કોઈ ઘડીએ મારા મનની ટાંકી ઓવરફલો થઈ જાય અને હું વાલ બંધ કરવાનું ભૂલી જાઉં તો.. કોઈ મારી લાગણીનો ફાયદો તો નહીં ઉપાડે ને ? અને મારા હ્રદયમાં છુપાયેલા કેટલાય દસ્તાવેજો ભાવુક થઈને જો મારાથી ખુલ્લી જશે તો કોઈ વકીલાત કરવા તો નહિ આવી પડેને ?

કે પછી આમ મને મારા આ છલકાતા લાગણીના પ્રવાહમાં પથરાયેલો જોઈને મારા વ્યક્તિત્વ પર કોઈ ન્યાયધીશ બનીને ચુકાદાઓ તો નહિ આપવા લાગેને ?

આસપાસ મારી ટોળું છે પણ મને હુંફ કેમ નથી મળતી ? અને મને સતત શંકાઓ કેમ થાય છે કે...

આની પાસે જો હું રડી પડીશ આમ ઢીલો પડી જઈશ તો મેં સ્થાપિત કેટલા મારા વ્યક્તિત્વનું શું ? આ વ્યક્તિત્વ તો ભસ્મીભૂત થઈ જશે..મારા વર્ષોથી ઊભા કરેલા ગંજીપાનાના મહેલને ઠોકર લાગી જશે.

આપણું જીવન સુવિધાઓથી ભરપૂર અને મુશ્કેલીઓથી છલોછલ થતું જાય છે..આ જીવનમાં અપેક્ષાઓ અઢળક છે આવેગોને ભાવોમાં લાવવા કે નહિ એ બહુ મોટો સવાલ છે સાચું કરવું કે નહિ એ પછી પેહલા તો સાચું વિચારવું કે નહીં એ જ વિચાર છે...!

લોકો માટે પોતાની જાત કરતાં પણ વધુ મહત્વનું સત્તાનું અવલંબન છે..કોઈને પોતાના ભાવો કહીને હળવા થઈ જવું નથી પણ સતત પોતે સારા છે સુંદર છે સુઘડ છે સુવ્યવસ્થિત છે આવું બતાવીને ભારેખમ થતાં જવું છે..!

આ વ્યથા છે આપણા સૌની કથા છે ઘણીવાર એમ થાય કે દરેક પાસે બે એવા ખંભા હોવા જ જોવે કે જેના પર માથું ટેકવીને રડી પડે અને બીજા ખંભાને સહારે ઉંચે ચડી શકે..આગળ વધી શકે..આમ થાય તો ઘણી કથાઓમાં સમાયેલી વ્યથાઓ ઓછી થઈ જાય..

તમે- હું- આપણે સૌ આવા કોઈ ખંભાને શોધી શકીએ અને જો આપણે ખંભો છીએ તો નિષ્ઠાથી ભેળસેળ વગરનો ખંભો થઇએ તેવી શુભકામનાઓ અને આશા..! તમારા ખંભાને ભીનો થવાની છૂટ આપજો અને તેને ફરી ભરવાની તક પણ આપજો..!

© હિરલ જગડ ' હીર '

- સલાહ મનોવૈજ્ઞાનિક (ભાવનગર)

 


મંગળવાર, 25 મે, 2021

આશાવાદી બા..🥀

કોરોના કાળમાં આશા અને આશાવાદ પર જ કદાચ હું અને તમે જીવી રહ્યા છીએ નહિ તો અન્ય અસંખ્ય જાણીતા અજાણ્યા લોકોની માફક આપણે કયાંંક છાપે તો કયાંક કોઈની સ્ટોરીમાં ઓમ શાંતિ સાથે ટિંગાયેલા હોત.. કોઈ એક ઉમ્મીદ કદાચ આપણેને રોજ જીવાડે છે,કાં પછી આપણી આસપાસ જેમ કાળાબજારી ચાલે છે તેમ યમપુરીમાં પણ આવી કોઈ ઘાલમેલ કરીને ઉપર પહોંચેલા આપણા સ્વજનોએ થોડા વધારે શ્વાસની વ્યવસ્થા આપણા માટે કરી હશે..નીચે શું ચાલે છે એ નથ સમજાતું ત્યાં ઉપર સાટું શું વલોપાત આદરવો..! ચલો ત્યારે મુદાની વાત પર આવીએ..

છેલ્લા થોડા દિવસો પહેલાની વાત… મારા પરિવારના ત્રણેક સભ્યોને કોરોના પોઝીટીવ આવ્યો અને ઘરના બધા સભ્યો નેગેટીવ થઈ ગયા..એક ઘેઘુર સન્નાટો મનની અંદર છાવાયેલો પણ પછી સાલુ પ્રોફેશન યાદ આવી જાય કે આપણે ગામને મનદુરસ્ત રહેવાનું કહીએ ને આપણે આમ ઢીલા પડીએ કંંઈ ભેગુ ના થાય હો..બાપુ રોજ સવારે ઉકાળા સાથે થોડુ આવું જ્ઞાન પણ ચુલે ઉકાળી લેતી અને હેમખેમ બધુ ચાલે રાખ્યુ હોમ આઈસોલેશનથી ત્રણેય સભ્યોની તબિયત સુધારા પર હતી એમની સુધરેલી તબિયત મને હકારની ઉર્જા આપતી. પણ ડર તો અંદર પેઠેલો જ રહે એ ક્યાં જવાનો ?

દસ દિવસે બાનો ફરી રિપોર્ટ કરવાનો વારો આવ્યો આર.ટી.પી.સી.આર.માં લાંબુ વેઈટિંગ હતુ અને સી.ટી.સ્કેનના ક્ષ-કિરણોને બને ત્યાં સુધી ટાળવા હતા એટલે નક્કી કર્યુ કે લોહી પરિક્ષણથી સી.આર.પી. લેવલ જોઇ લઈએ ઇંફેક્શનનો વધારો ઘટાડો જાણી લઈએ..હોસ્પિટલ પહોંચ્યા, રાશનની દુકાનની જેમ લાઈન લાગી હતી ફર્ક એટલો હતો કે આ લાઇનમાં ભુખ નહિ પણ લોકોનું દુ:ખ ઉભુ હતુ. બિમારી એ લાચારીને ચુંધવાનો એક મોકો છોડયો ન્હોતો…રાહ જોવાની હતી, ખાલી પડેલા બાંકડાઓ પર આશ અને ડિશટન્સ બન્ને રાખીને બેઠા..કેસ નોંધાવ્યો અને રિપોર્ટ કરાવા માટેની વિધિ શરુ કરી થોડા સમયની રાહ પછી બાનું થોડુ લોહી લઈ લેબ ટેકનિશયન પરિક્ષણ માટે ગયો…આ દરમ્યાન હું અને બા થોડી ઘણી વાતોએ વળગ્યા..ઉંમરના ઘસારા એમના કાનને પણ લાગ્યા હતા..એમની સાથે વાત કરવા થોડુ ઊંચુ બોલવું પડતું..પણ એમની વાતો અને એમની આંખોને સાંભળવુ સતત ગમતુંં..

કેટલોય સમય વિતી ગયો ખબર જ ના પડી..લેબમાંથી બાનો રિપોર્ટ આવી ગયો..વોર્ડબોયના હાથમાંથી લઈ મેં રિપોર્ટ જોયો..જ્યારે તમે છેક ડુંગરે પહોંચવા આવ્યા હો અને તમને ઠેસ લાગતા તમે ગબડી પડો એવી રીતે સાજા સારા બાનો ગડમથલ વાળો રિપોર્ટ જોઈ હું ગબડી પડી..બાનું જે સી.આર.પી. દસ દિવસ પહેલા ૪૨ હતુ એ આજે ૩૯૮ થઇ ગયો હતો..મનમાં કેટલાય ઉંધાચતા વિચારો આવી ગયા એ ડર અને ડરમાં બે વાર મેં એમનુ ઓક્સિજન લેવલ પણ ચેક કરી લીધુ..બા અને એમનું ઓક્સિજન લેવલ તો લેવલમાં જ હતું..પણ મારી મનોસ્થિતિ વધેલા સી.આર.પી.ને જોઈને પડી ભાંગી હતી. ડોકટર રાઉન્ડમાંથી આવે પછી આગળ શું કરવાનું તેની ખબર પડે, પણ ત્યાં સુધી શું ? મનમાં ઘણા પ્રશ્નો ઉભા થયા અને એ પ્રશ્નનો જવાબ હાથવગા તબીબ નિષ્ણાંત પાસે શોધવાનો પ્રયત્ન કર્યો..એમને રિપોર્ટ ફોરર્વડ કર્યો ફોનમાં એમના સુચન અનુસાર બાને દાખલ કરવાની, તેમના માટેના ઓક્સિજન સિલિન્ડરની અને બીજી ઘણી બધી વ્યવસ્થા મનોમન કરી રાખી..આ આખી ઘટનામાં બા તો મસ્ત જ હતા..એમના ચહેરાની રેખાઓ પર લગીરે ચિંતા ન્હોતી એ તો શાંતિ બેસીને આસપાસના દર્દીઓની પિડાને અનુભવતા હતા અને એમના માટે પ્રાર્થના કરતા હતા..આ એમનો આશાવાદ હતો.ક્યારેક ઓછું સંભળાવુ અને ઓછું સમજાવુ બહુ લાભદાયી હોય છે.

મનમાં ચિંંતા અને ઘડિયાળના કાંટા બન્ને આગળ વધતા જતા હતા..રાઉન્ડમાંથી ડોક્ટર ઓ.પી.ડી.માં પ્રવેશ્યા એક પછી એક બધા દર્દીઓનો ક્રમ શરુ કરીને એમણે એમનું કર્મ શરુ કર્યુ. બાની ફાઈલ અને આજના રિપોર્ટ બાની પહેલા જ ડોકટર પાસે નર્સ દ્વારા પહોંચી ગયા..અને પછી હું અને બા ડોકટર પાસે ગયા..ડોકટરને બાની હાલત અને રિપોર્ટ જોઇને નવાઇ લાગી એમણે લેબમાં તપાસ કરાવી અને લેબમાંથી જવાબ આવ્યો કે પ્રિંન્ટ મિસ્ટેક છે..એ રિપોર્ટનો સાચો સી.આર.પી. ૬.૮ છે મારા મનને એક્કોર હાશ અને બીજીકોરે ગુસ્સા એ દ્વંદ્ર કરી મુકયો..ડોકટર અને સ્ટાફને થોડો ઠપકો પણ દઈ દીધો પણ આ બધી ઘટનામાં બા તો સ્થિતપ્રજ્ઞ જ હતા..ડોકટરે એમની તપાસ કરીને પુછયુ કે કેવું છે તો કે ” સાહેબ, મને કાંઇ થતુ નથી, પેલા છાતીમાં ચુ..ચુ.. બોલતુ હતુ પણ હવે એવુય કંઈ નથી થતુ એટલે તમે મને ટિકડા ઓછા આપજો.” આ આખી વાત સાંંભળીને મારી આંખો રોઈ પડીને હોઠ હસી પડયા.

સૌથી ગંભીર સ્થિતી બાની હતી પણ સૌની પહેલા સાજા એ થઇ ગયા કારણ એમને જાણકારી ઓછી હતી..એમની અપેક્ષઓ ઓછી હતી..એમની પાસે હતો તો નર્યો આશાવાદ..સંધુય સારુ થૈ જાહે..નો જુસ્સો.

આસપાસ પિડાઓ જ પિડાઓ છે ત્યારે આ પ્રકારની વૃતિ આપણામાં આવે..આપણી અંંદરની પ્રકૃતિ પણ આશાવાદી થઈ જાય તેવી જ અભિલાશા.

તમે તમને અને તમારા સ્વજનોને સાચવજો.

H – Hold

O – On,

P – Pain

E – End

ડૉ. હિરલ જગડ

आखरी रंग 🌈

આકર્ષિત થવા કે પ્રભાવિત થવા માટે ક્યાં મૂળભૂત કારણ જવાબદાર હોય ? અફકોર્સ વ્યક્તિ વ્યક્તિએ આમા વિવિધતા હશે..કોઈને સરળ, સહજ સુંદરતા મોહી લેતી ...